کبوتری که دگر آشیان نخواهد دید.

ندانم ابروی شوخت چگونه محرابیست       که گر ببیند زندیق در نماز آید

بزرگوار مقامی و نیکبخت کسی       که هر دم از در او چون تویی فراز آید

ترش نباشم اگر صد جواب تلخ دهی     که از دهان تو شیرین و دلنواز آید

 بیا و گونه زردم ببین و نقش بخوان                که گر حدیث کنم قصه‌ای دراز آید

 خروشم از تف سینست و ناله از سر درد   نه چون دگر سخنان کز سر مجاز آید

 بجای خاک,قدم بر دو چشم سعدی نه   که هر که چون تو گرامی بود بناز آید.

غزل از : سعدی.                             تصویر: از سوزنیهای کلاغ لانه

 

/ 0 نظر / 74 بازدید