کوهستان

از آن به دیر مغانم عزیز می دارند        که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست

آیا ما چون ابری تیره و تار که دیگر توان بارش ندارد ! معنای سرور و با هم بودن و شادی و نشاط را از یاد برده ایم! آتش مظهر جاودانگی و عنصر حیات بخش آفرینش؛ بودن را سبب است.

در روزگای که فاصله ها انسانها را از هم دور ساخته ! گرما و روشنایی آتش برای لحظاتی گوتاه موجب گردهمایی انسانها شده! فرصت را مغتنم بشمریم و یاس و دم سردیها, و کژاندیشها را به شعله های سوزان آتش بیافکنیم. و از گرمیهای پر فروغ آتش دل و جان و خرد را روشن سازیم.

رو زردیها را به آتش بسپاریم و ابراهیم وار سرخی آتش را بطلبیم.
 
[ سه‌شنبه ۱۳٩۳/۱٢/٢٦ ] [ ٢:٢۱ ‎ب.ظ ] [ فروود ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم لطف ها می کنی ای خاک درت تاج سرم ای نسیم سحری بندگی من برسان گو فراموش مکن وقت دعای سحرم
نويسندگان
لینک دوستان
موضوعات وب
پيوندهای روزانه