کوهستان

آن  میر دروغین  بین  با اسپک  و با  زینک         

شنگینک و منگینک سربسته به زرینک

چون منکر مرگست او ,گوید:که اجل کوکو     

مرگ آیدش از شش سو گوید که منم اینک

گوید اجلش کای خر , کو آن همه کر و فر؟     

وان سبلت و آن بینی وآن کبرک و آن کینک؟


کو شاهد و کو شادی؟ مفرش به کیان دادی؟      

خشتست تو را بالین خاکست نهالینک

ترک خور  و خفتن  گو , رو دین  حقیقی جو           

تا میر ابد باشی بی‌رسمک و آیینک

بی‌جان مکن این جان را,سرگین مکن این نان را     

ای آنک فکندی تو در در تک سرگینک

ما بسته سرگین دان از بهر دریم ای جان    

بشکسته شو و در جو ای سرکش خودبینک

چون مرد خدابینی مردی کن و خدمت کن         

چون رنج و بلا بینی در رخ مفکن چینک

این هجو منست ای تن وان میر منم هم من     

تا چند سخن گفتن از سینک و از شینک

شمس  الحق  تبریزی  خود آب حیاتی تو          

وان   آب   کجا  یابد  جز  دیده  نمگینک

غزلی از مولانا  : دیوان شمس تبریزی.

عکس: کوه کرکسین

[ دوشنبه ۱۳٩۱/٥/۳٠ ] [ ۸:٠۱ ‎ب.ظ ] [ فروود ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم لطف ها می کنی ای خاک درت تاج سرم ای نسیم سحری بندگی من برسان گو فراموش مکن وقت دعای سحرم
نويسندگان
لینک دوستان
موضوعات وب
پيوندهای روزانه