کوهستان

 "وارتان"! بهار خنده زد و ارغوان شکفت.
 در خانه، زیر پنجره گل داد یاس پیر.
 دست از گمان بدار!
 با مرگ نحس پنجه میفکن!
 بودن به از نبود شدن، خاصه در بهار. . . 
  "وارتان" سخن نگفت.
 سرافراز
 دندان خشم بر جگر خسته بست و رفت. . .

 _ "وارتان"! سخن بگو!

مرغ سکوت، جوجۀ مرگی فجیع را                      

 در آشیان به بیضه نشسته است!»                                   وارتان سالاخانیان

 "وارتان" سخن نگفت.
 چو خورشید
 از تیرگی بر آمد و در خون نشست و رفت. . .


 "وارتان" سخن نگفت
 "وارتان" ستاره بود !
 یک دم درین ظلام درخشید و جست و رفت. . .

 "وارتان" سخن نگفت
 "وارتان" بنفشه بود
 گل داد و
 مژده داد: «زمستان شکست!» و
 رفت. . .                                              شعر از :احمد شاملو

[ پنجشنبه ۱۳٩۱/٢/٧ ] [ ٤:٤٠ ‎ب.ظ ] [ فروود ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم لطف ها می کنی ای خاک درت تاج سرم ای نسیم سحری بندگی من برسان گو فراموش مکن وقت دعای سحرم
نويسندگان
لینک دوستان
موضوعات وب
پيوندهای روزانه