کوهستان

بخوان، دوباره بخوان
 بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب
 که باغ‌ها همه بیدار و بارور گردند
 بخوان، دوباره بخوان، تا کبوتران سپید
 به آشیانه خونین دوباره برگردند 

 بخوان به نام گل سرخ در رواق سکوت
 که موج و اوج طنینش ز دشت‌ها گذرد
 پیام روشن باران
 ز بام نیلی شب
 که رهگذار نسیمش به هر کرانه برد
 ز خشک سال چه ترسی
 که سد بسی بستند 


 نه در برابر آب
 که در برابر نور
 و در برابر آواز
 و در برابر شور
 در این زمانه عسرت

 
 به شاعران زمان برگ رخصتی دادند
 که از معاشقه سرو و قمری و لاله
 سرودها بسرایند ژرف تر از خواب
 زلال تر از آب 


 تو خامشی که بخواند؟
 تو می‌روی که بماند؟
 که بر نهالک بی‌برگ ما ترانه بخواند؟
 از این گریوه به دور 


 در آن کرانه ببین
 بهار آمده
 از سیم خاردار
 گذشته 


 حریق شعله گوگردی بنفشه چه زیباست
 هزار آینه جاری ست
 هزار آینه
 به همسرایی قلب تو می‌تپد با شوق 


 زمین تهی دست ز رندان
 همین تویی تنها
 که عاشقانه ترین نغمه را دوباره بخوانی
 بخوان به نام گل سرخ و عاشقانه بخوان
 حدیث عشق بیان کن بدان زبان که تو دانی           شفیعی کدکنی

[ دوشنبه ۱۳٩۱/۱/٢۱ ] [ ۱٠:۳٠ ‎ق.ظ ] [ فروود ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم لطف ها می کنی ای خاک درت تاج سرم ای نسیم سحری بندگی من برسان گو فراموش مکن وقت دعای سحرم
نويسندگان
لینک دوستان
موضوعات وب
پيوندهای روزانه