کوهستان

با صدای بی‌صدا،
مث یه کوه بلند،
مث یه خواب کوتاه،
                         یه مرد بود، یه مرد.

با دست‌های فقیر،
با چشم‌های محروم،
با پاهای خسته،
                        یه مرد بود، یه مرد.

شب، با تابوت سیاه،
نشست توی چشم‌هاش؛
خاموش شد ستاره،
                        افتاد روی خاک.

سایه‌ش هم نمی‌موند
هرگز پشت سرش؛
غمگین بود و خسته،
                        تنهای تنها.

با لب‌های تشنه
             به عکس یه چشمه
                              نرسید تا ببینه
                                                قطره
                                                     قطره
                                                         قطره‌ی آب
                                                                    قطره‌ی آب.

در شب بی‌تپش
           این‌طرف، اون‌طرف
                            می‌افتاد تا بشنفه
                                                  صدا
                                                       صدا
                                                           صدای پا
                                                                    صدای پا.

شعر از: شهیار قنبری

[ شنبه ۱۳٩٠/٦/۱٩ ] [ ۳:٢٦ ‎ب.ظ ] [ فروود ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم لطف ها می کنی ای خاک درت تاج سرم ای نسیم سحری بندگی من برسان گو فراموش مکن وقت دعای سحرم
نويسندگان
لینک دوستان
موضوعات وب
پيوندهای روزانه